بر شما خوانده مىشود ، و دانه‌هاى باران احيا كننده وحى بر قلب شما فرو مىريزد . اين جمله در حقيقت اشاره به اين است ، كه اگر ديگران گمراه شوند ، زياد جاى تعجب نيست ، تعجب در اين است كه افرادى كه پيامبر را در ميان خود مىبينند ، و دائما با عالم وحى در تماس هستند چگونه ممكن است گمراه گردند ، و مسلما اگر چنين اشخاصى گمراه شوند ، مقصر اصلى خود آنها هستند و مجازاتشان بسيار دردناك خواهد بود . * ( وَمَنْ يَعْتَصِمْ بِاللَّه فَقَدْ هُدِيَ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ) * : در پايان اين آيات به مسلمانان توصيه مىكند ، كه براى نجات خود از وسوسه‌هاى دشمنان ، و براى هدايت يافتن به صراط مستقيم ، دست به دامن لطف پروردگار بزنند ، و به ذات پاك او و آيات قرآن مجيد متمسك شوند ، و به آنها صريحا مىگويد : كه « هر كس به خدا تمسك جويد به راه راست هدايت خواهد شد » . از نكته هايى كه در اين آيات جلب توجه مىكند اين است كه در دو آيه اول كه روى سخن در آن به يهود است به صورت خطاب بالواسطه است ، زيرا به پيامبر دستور مىدهد كه اين مطالب را به آنها بگويد ، لذا با كلمه « قل » ( بگو ) شروع شده است ، اما در دو آيه اخير كه روى سخن به مؤمنان است ، خطاب بدون واسطه صورت گرفته ، و بدون كلمه « قل » شروع شده است ، و اين نشانه نهايت لطف و توجه خاص خداوند به بندگان با ايمان است .